این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    محمد حسین بهجت

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    محمد حسین بهجت را از این سایت دریافت کنید.

    شهریار (شاعر)

    شهریار (شاعر)

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    شهریار

    نام اصلی

    محمدحسین بهجت تبریزی

    زاده ۱۱ دی ۱۲۸۵ تبریز، ایران[۱]

    درگذشته ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ (۸۱ سال)

    تهران

    آرامگاه مقبرةالشعرا، تبریز

    لقب شهریار بهجت تبریزی تخلص شهریار پیشه شاعر و ادیب

    تحصیلات مراحل پایانی پزشکی

    دانشگاه دارالفنون، تهران

    در زمان حکومت قاجار - پهلوی - جمهوری اسلامی

    سبک نوشتاری عمدتاً غزل/ متمایل به سبک عراقی

    رویدادهای مهم اوج‌گیری و شکوفایی شعر نوی ترکی

    کتاب‌ها منظومه

    دیوان اشعار کلیات اشعار شهریار

    دلیل سرشناسی شاعری و فضاسازی بسیار بدیع در شعرها

    تأثیرپذیرفته از حافظ

    همسر(ها) عزیزه عبدخالقی۱۳۲۶ (ا. ۱۳۳۲)

    فرزند(ان) شهرزاد (زادهٔ ۱۳۳۳)

    مریم (زادهٔ ۱۳۳۶) هادی (زادهٔ ۱۳۳۸)

    پدر و مادر میرآقا بهجت خشکنابی

    خانم ننه خشکنابی

    از سلسله مقالات دربارهٔ

    سید محمدحسین شهریار

    آثار مهم حیدربابایه سلام منظومه سهندیه ای وای مادرم خان ننه جای‌ها خشگنابتبریزتهرانقم یادمان‌ها

    خانه استاد شهریارفرهنگسرای شهریارمقبرةالشعراشهریار (مجموعه تلویزیونی)ایستگاه متروی استاد شهریارخیابان استاد شهریارمجسمه استاد شهریار

    موضوعات مرتبط عزیزه عبدخالقی سخنان درگاه شعر نبو

    سید محمدحسین بهجت تبریزی (۱۱ دی ۱۲۸۵ – ۲۷ شهریور ۱۳۶۷) متخلص به شهریار، شاعر ایرانی بود. او اهل تبریز بود و به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر سروده‌است.[۲] شهریار در سرودن گونه‌های دگرسان شعر ترکی مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی چیره‌دست بوده‌است. اما بیشتر از دیگر گونه‌ها در غزل شهره بود و از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد. شهریار نسبت به علی بن ابی‌طالب ارادتی ویژه داشت و همچنین شیفتگی بسیاری نسبت به حافظ و فردوسی[۳] داشته‌است.

    او در تبریز در خانواده‌ای بستان‌آبادی از روستای خُشکِناب به دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شد. ۲۷ شهریور را به واسطهٔ روز درگذشت او «روز شعر و ادب ملی» نامیده‌اند. مهم‌ترین آثار شهریار به زبان آذری منظومهٔ و منظومه است که از معروف‌ترین آثار ادبیات ترکی آذربایجانی به‌شمار می‌روند و شاعر در آنها از اصالت و زیبایی‌های روستای دوران کودکیش و کوه سهند یاد کرده‌است.

    شهریار، از جمله سرایندگانی است که شعر را محلی نیک برای بیان این اندیشه‌ورزی‌های ژرف‌نگرانه و پندآموز دانسته، و بسیاری از اندرزهای اخلاقی، تربیتی را در قالب‌های گوناگون شعری (به‌ویژه در قطعات، رباعیات و دوبیتی‌ها) بازمی‌گوید. مخاطب این افکار و مفاهیم نیز نوع بشر و انسان در طول تاریخ است نه خطابی شخصی و منحصر به فرد.[۴]

    زندگی‌نامه[ویرایش]

    کودکی و خانواده[ویرایش]

    شهریار در ۱۱ دی ۱۲۸۵ هجری خورشیدی در شهر تبریز متولد شد. دوران کودکی را - به علت شیوع بیماری در شهر - در روستای اجدادی‌اش خشگناب واقع در شهرستان بستان‌آباد سپری کرد. پدرش «میرآقا بهجت خشگنابی» و به روایتی «سید اسمعیل موسوی» نام داشت که در تبریز وکیل بود.[۵]

    پس از پایان سیکل در تبریز، در سال ۱۳۰۰ از تبریز رهسپار تهران شد و تحصیلش را در مدرسهٔ دارالفنون تا سال ۱۳۰۳ و پس از آن در رشتهٔ پزشکی ادامه داد.

    شهریار در اوایل تحصیل پزشکی در تهران عاشق ثریا دختر عبدالله امیرطهماسبی می‌شود و چند سال با یکدیگر نامزد بودند. اما در نهایت آن دختر با چراغعلی سالار حشمت معروف به امیر اکرم ازدواج می‌کند.[۶] حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکترا، تحصیلش را به‌علت شکست عشقی و ناراحتی و خیال و پیش‌آمدهای دیگر، ترک کرد.

    اولین کتاب شعر شهریار به کوشش ابوالقاسم شیوا متخلص به «شهیار» دوست صمیمی شهریار در سال ۱۳۰۸ منتشر گردید.

    شهریار در جوانی در تهران با بزرگان هنر و ادب همنشینی و دوستی داشت از جمله با: ابوالحسن صبا، محمدتقی بهار و عارف قزوینی.[۷] در سال‌های بعد نیز با نیما یوشیج، هوشنگ ابتهاج، کریم امیری فیروزکوهی و برخی دیگر از هنرمندان دوستی و رابطه داشت.[۸]

    پس از سفری چهارساله به خراسان، برای کار در ادارهٔ ثبت اسناد مشهد و نیشابور، شهریار به تهران بازگشت. در سال ۱۳۱۳ که شهریار در خراسان بود، پدرش میرآقا خشگنابی درگذشت. او در سال ۱۳۱۵ در بانک کشاورزی استخدام و پس از مدتی به تبریز منتقل شد. دانشگاه تبریز شهریار را یکی از پاسداران شعر و ادب میهن خواند و عنوان دکتری افتخاری دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی تبریز را نیز به وی اعطا کرد.

    ازدواج[ویرایش]

    در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ اثر مشهور خود، حیدربابایه سلام را می‌سراید. در تیر ۱۳۳۱ مادرش درمی‌گذرد. در مرداد ۱۳۳۲ به تبریز می‌آید و با نوهٔ عموی خود به نام عزیزه عبدِخالقی ازدواج می‌کند که حاصل این ازدواج سه فرزند، دو دختر به نام‌های شهرزاد و مریم و یک پسر به نام هادی می‌شود.

    انقلاب ایران[ویرایش]

    شهریار پس از انقلاب ۱۳۵۷ شعرهایی در مدح نظام جمهوری اسلامی ایران سرود.

    مرگ[ویرایش]

    برگهٔ اعلامیهٔ مراسم چهلم شهریار

    شهریار، به علت بیماری، ابتدا در بیمارستان امام خمینی تبریز و سپس در بیمارستان مهر تهران بستری شد.[۹] او در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ در سن ۸۱ سالگی درگذشت و دو روز بعد، بنا به وصیت خودش، در مقبرةالشعرا در تبریز به خاک سپرده شد. بیت زیر، که از آخرین سروده‌های وی است، بر روی سنگ قبر او حک شده‌است:

    نقش مزار من کنید این دو سخن که شهریار با غم عشق زاده و با غم عشق داده جان

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    زندگینامه محمد حسین بهجت تبریزی(شهریار)

    منبع مطلب : hamedan.farhang.gov.ir

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 1 ماه قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید