این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    تصویر منظومه شمسی

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    تصویر منظومه شمسی را از این سایت دریافت کنید.

    تصاویر بسیار زیبا از منظومه شمسی

    تصاویر بسیار زیبا از منظومه شمسی

    تصاویر بسیار زیبا از منظومه شمسی

    مجموعه : عکس های طبیعت

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی را آماده کرده ایم ، امیدواریم که مورد توجه شما قرار گیرد.

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    عکس و تصاویر شگفت انگیز از منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    تصاویر بسیار زیبا از منظومه شمسی

    منبع مطلب : www.talab.org

    منظومه شمسی

    منظومه شمسی

    از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

    منظومهٔ شمسی

    خورشید و سیاره‌ها

    سن ۴٫۵۶۸ میلیارد سال

    موقعیت

    ابر میان‌ستاره‌ای محلی، حباب محلی،

    بازوی شکارچی، راه شیری

    جرم ۱٫۰۰۱۴ جرم خورشیدی

    نزدیک‌ترین ستاره

    پروکسیما قنطورس  (۴٫۲۵ سال نوری)

    آلفا قنطورس (۴٫۳۷ سال نوری)

    نزدیک‌ترین سامانه سیاره‌ای شناخته‌شده منظومه پروکسیما قنطورس   (۴٫۲۵ سال نوری)

    سامانهٔ سیاره‌ای

    نیم‌قطر بزرگ سیارهٔ بیرونی شناخته‌شده (نپتون) ۳۰٫۱۰ واحد نجومی  (۴٫۵۰۳ میلیارد کیلومتر)

    فاصله تا کمربند کویپر ۵۰ واحد نجومی

    تعداد

    ستاره‌ها ۱  (خورشید)

    سیاره‌های شناخته‌شده

    ۸ (عطاردزهرهزمینمریخ

    مشتریزحلاورانوسنپتون)

    سیاره‌های کوتولهٔ شناخته‌شده

    احتمالاً چند صدتا؛[۱]

    تا کنون پنج‌تا توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی کشف شده‌است.

    (سرسپلوتونهائومیاماکی‌ماکیاریس)

    قمرهای شناخته‌شده ۵۲۵

    (۱۸۵ سیاره‌ای[۲]۳۴۷ ریزسیاره‌ای[۳])

    ریزسیاره‌های شناخته‌شده ۷۷۸٬۸۹۷  (تا ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸)[۴]

    دنباله‌دارهای شناخته‌شده ۴٬۰۱۷  (تا ۲۱ ژوئن ۲۰۱۸)[۴]

    قمرهای مدور شناسایی‌شده ۱۹

    مدار مرکز کهکشانی

    گرایش نامتغیر-به-سطح کهکشانی ۶۰٫۱۹°  (دائرةالبروج)

    فاصله تا مرکز کهکشانی ۲۷٬۰۰۰ ± ۱٬۰۰۰ سال نوری

    سرعت مداری ۲۲۰ کیلومتر/ثانیه

    تناوب مداری ۲۲۵–۲۵۰ میر (یکا)

    اطلاعات ستاره‌ای

    نوع ستاره ستاره نوع جی رشته اصلی

    خط یخ ≈۵ واحد نجومی[۵]

    فاصله تا هورسپهر ≈۱۲۰ واحد نجومی

    شعاع میدان جاذبه ≈۱–۳ سال نوری

    منظومهٔ شمسی، یا سامانهٔ خورشیدی[۶] منظومه‌ای گرانشی است که دربرگیرندهٔ یک ستاره به نام خورشید و شماری اجرام آسمانی دیگر است که در مدارهایی مستقیم یا غیرمستقیم پیرامون آن می‌گردند.

    منظومهٔ خورشیدی از انفجار یک اَبَرنواَختر و فروریزش یک اَبرِ ملکولی چرخان پدید آمد و هویت آن در دوران رنسانس (نوزایش) و با مشاهدات افرادی از جمله گالیلئو گالیله دوباره مطرح و شواهد انکارناپذیر آن بر پایهٔ محاسبات او ارائه‌شد. این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع‌شده و ۲۶٬۰۰۰ سال نوری از مرکز کهکشانی فاصله، و در کنارهٔ کهکشان قرار دارد. خورشید بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم منظومهٔ خورشیدی را تشکیل می‌دهد و سرچشمهٔ انرژی بسیار از جمله گرما و نور است. این ستاره یک ستارهٔ نوع جی رشتهٔ اصلی و عضوی از تودهٔ ستارگان نخستین است. مانایی منظومهٔ خورشیدی به مانایی خورشید وابسته است.[۷]

    منظومهٔ خورشیدی دارای هشت سیاره (عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون) و پنج سیارهٔ کوتولهٔ تاکنون شناخته‌شده (سرس، پلوتون، هائومیا، ماکی‌ماکی و اریس) است. چهار سیارهٔ نخست، سیاره‌های درونی یا زمین‌سان هستند و بیشتر از سنگ ساخته شده‌اند و از چهار سیارهٔ دیگر یا سیاره‌های بیرونی، مشتری و زحل غول‌های گازی هستند و بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیوم ساخته شده‌اند و اورانوس و نپتون غول‌های یخی هستند. افزون‌بر این اجرام، منظومهٔ خورشیدی دربرگیرندهٔ اجرام دیگری از جمله قمرها، سیارک‌ها، شهاب‌واره‌ها، شهاب‌ها، شهاب‌سنگ‌ها و دنباله‌دارهاست. منظومهٔ خورشیدی هم‌چنین دارای مناطق خاصی از جمله کمربند سیارک‌ها، کمربند کویپر و دیسک پراکنده (منظومهٔ خورشیدی) است.

    ماده‌ای رقیق و نافشرده (با چگالی بسیار کم) به‌نام محیط میان‌سیاره‌ای در فاصلهٔ میان سیارات و اجسام دیگر وجود دارد. اجزای سازندهٔ محیط میان‌سیاره‌ای را هیدروژن خنثی و غیر یونیزه‌شده، گاز پلاسما، پرتوهای کیهانی و ذرات گرد و غبار تشکیل می‌دهند. در واقع این پنداشت که فضا یک خلأ کامل است، نادرست است و مواد محیط میان‌سیاره‌ای در فضا وجود دارد. سدنا ۹۰۳۷۷ دورترین جسم کشف‌شده در منظومهٔ خورشیدی است که اوج آن ۱٬۰۰۰ واحد نجومی است و تناوب مداری آن ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می‌انجامد. ابری کروی‌شکل و بزرگ به نام ابر اورت منظومهٔ خورشیدی را دربرگرفته که دامنهٔ آن از ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید آغاز می‌شود و به گستردگی ۵۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می‌یابد. گسترش مرزهای منظومهٔ خورشیدی تا جایی‌است که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، میدان مغناطیسی خورشید و بادهای خورشیدی) نیست. هلیوپاز مرز میان محیط میان‌سیاره‌ای و فضای میان‌ستاره‌ای است. هلیوپاز به عنوان مرز بیرونی منظومهٔ خورشیدی در نظر گرفته شده و برآورد می‌شود که میان ۱۱۰ تا ۱۷۰ واحد نجومی از خورشید دورتر است.

    پیدایش[ویرایش]

    مقالهٔ اصلی: تشکیل و تکامل منظومه شمسی

    سامانه‌های ستاره‌ای پیرامون ستاره‌ها شکل می‌گیرند و منظومهٔ شمسی هم پیرامون خورشید شکل گرفته‌است.[۸] تاکنون دانشمندان، ستاره‌شناسان، فلاسفه و بسیاری دیگر به‌دنبال پاسخ چگونگی شکل‌گیری جهان گشته‌اند. هیچ الگوی معتبری که بتواند چگونگی شکل‌گیری جهان را توضیح‌دهد، وجود ندارد؛ اما دانشمندان بر سر الگویی محبوب با نام نظریهٔ سحابی به توافق رسیده‌اند.[۹]

    حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش، هنگامی که یک ابر گازی و گرد و غباری در فضا آشفته بود، منظومهٔ شمسی در اثر انفجار یک ابرنواختر شکل‌گرفت. انفجار این ابرنواختر امواجی در فضا ساخت که ابر گازی و گرد و غباری را تحت فشار قرار داد. فشردن ابر موجب فروریزش آن شد، به‌طوری‌که گرانش، گاز و گرد و غبار را به هم چسباند و یک سحابی خورشیدی شکل‌گرفت. ابر شروع به چرخیدن کرد و سرانجام فرو ریخت. سپس مرکز ابر داغ‌تر و چگالتر از بقیهٔ آن شد و دیسک گازی و گرد و غباری شکل گرفت که مرکز آن داغ و لبه‌های آن سرد بود. دیسک نازک‌تر و نازک‌تر شد و ذرات با هم توده‌هایی ساختند. با چسبیدن توده‌های کوچک به هم، برخی توده‌های بزرگ ساخته‌شدند و سیاره‌ها و قمرها پدید آمدند. مواد یخی مناطق بیرونی دیسک و مواد سنگی سیارات غول‌پیکری مانند مشتری(برجیس) را پدیدآوردند. سرانجام مرکز ابر به اندازه‌ای گرم شد که تبدیل به ستاره‌ای به نام خورشید شد.[۱۰]

    اگرچه نظریهٔ سحابی به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است، اما هنوز مشکلاتی دارد که دانشمندان نتوانسته‌اند دلیل آن را توضیح‌دهند. یکی از این مشکلات انحراف محوری سیارات است. این مشکل بیان می‌کند که همهٔ سیارات روی دائرةالبروج واقع شده‌اند، با این حال، دلیل اختلاف زیاد در انحراف محوری سیاره‌های درونی و بیرونی مشخص نیست. با پیشرفت فناوری و بررسی و مطالعهٔ سیارات فراخورشیدی، دانشمندان در درستی نظریهٔ سحابی شک کرده‌اند. ستاره‌شناسان برخی از این مشکل‌ها را حل کرده‌اند، اما نتوانسته‌اند به همهٔ پرسش‌ها پاسخ بدهند.[۹]

    منبع مطلب : fa.wikipedia.org

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 11 روز قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید