این سایت سعی دارد سایت های برتر سراسر ایران را معرفی کند ما با نمایش دادن پیش نمایشی از سایت، کاربران را به دیدن کامل مطالب سایت های معرفی شده دعوت میکنیم فلذا هیچ لینک، عکس، و متنی از سایت های معرفی شده کپی نمیشود.

    احسان کامرانی

    مهدی

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    احسان کامرانی را از این سایت دریافت کنید.

    احسان کامرانی مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی

    احسان کامرانی مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی ؟؟؟!!! پروفسور احسان کامرانی متولد پل‌دختر شهری در لرستان است. احسان کامرانی دکترای مهندسی بایو فوتونیک را از دانشگاه هاروارد آمریکا و دکترای نانو مواد پزشکی(نانو بایو متریال) را از دانشگاه پوهانگ کره جنوبی دریافت کرده است. او در حال حاضر مدرس دانشگاه هاروارد است و در رشته مهندسی پزشکی به تدریس و پژوهش مشغول است. احسان کامرانی اخیرا موفق به انجام پروژه مهمی بر روی سیستم […]

    احسان کامرانی مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی

    خانه / مقالات / احسان کامرانی مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی

    احسان کامرانی مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی ؟؟؟!!!

    پروفسور احسان کامرانی متولد پل‌دختر شهری در لرستان است. احسان کامرانی دکترای مهندسی بایو فوتونیک را از دانشگاه هاروارد آمریکا و دکترای نانو مواد پزشکی(نانو بایو متریال) را از دانشگاه پوهانگ کره جنوبی دریافت کرده است.

    او در حال حاضر مدرس دانشگاه هاروارد است و در رشته مهندسی پزشکی به تدریس و پژوهش مشغول است.

    احسان کامرانی اخیرا موفق به انجام پروژه مهمی بر روی سیستم بینایی انسان شده است که می‌تواند تحول بزرگی را در علم پزشکی ایجاد کند.

    توضیحات دکتر کامرانی در مورد پروژه بینایی بخشی ( چشم مصنوعی با قابلیت بینایی):

    در دوره دکتری توانستم یک پذیرش از آمریکای شمالی بگیرم که این فرصت را می‌داد تا در قالب یک آزمون و رقابت و امتیازی که کسب می‌کردیم، دانشگاه‌های مورد نظرمان را انتخاب کنیم. من دانشگاه‌های هاروارد و MIT را انتخاب کردم و در نهایت برای MIT پذیرفته شدم.

    در دوره‌ای که در این دانشگاه درس می‌خواندم حدود سال ۲۰۱۱، وارد تحقیقات در یکی از لابراتوار‌های آنجا شدم، لابراتوار bio-optic یعنی کاربرد نور در پزشکی بود و در اینجا بود که ایده چشم مصنوعی با قابلیت بینایی به ذهنم رسید و آن را برای نخستین بار در جهان پیشنهاد دادم و کارم را شروع کردم. ایده اولیه چشم مصنوعی این بود که چطور می‌توانیم ابزاری بسازیم که باعث بینایی‌بخشی شود. لابراتوار‌های بسیاری در جهان روی این موضوع کار می‌کنند، ولی به دلیل پیچیدگی‌های این موضوع تاکنون کسی نتوانسته سیستمی را بسازد که جایگزین سیستم بینایی انسان شود.

    من برای این کار از تلفیق تکنولوژی‌های پیشرفته و یافته‌هایم در قالب پروژه‌های قبلی کمک گرفتم. کاری که قبلا روی تحلیل و مدلسازی سیستم بینایی انسان انجام داده بودم یکی از این پروژه‌ها بود. یکی دیگر از این پروژه‌ها که در طول دوره دکتری نیز روی آن کار کرده و موفق به ساخت نوع جدیدی از آن شده بودم، استفاده از آشکارسازی بود که حتی نسبت به یک فوتون هم حساس است و SIAPD نامیده می‌شود. پروژه دیگری که در دوره اینترشیپ شروع کردم، روشی است که می‌توان از سلول‌های بدن انسان نور تولید کرد. در واقع نوع خاصی از پروتئین‌ها در سلول‌های خاصی از بدن –به غیر از سلول‌های شبکیه و بینایی- وجود دارند که از خودشان نور ساطع می‌کنند.

    ما این سلول‌ها را پمپ کردیم؛ به این معنا که با دادن مقداری انرژی الکتریکی به آن‌ها باعث شدیم که از خودشان نور ساطع کنند و این دقیقا همان مفهوم و اتفاقی است که در سیستم بینایی انسان می‌افتد. برای پیش بردن این کار هم با محققان و مراکز مختلفی مثل بیمارستان جامع ماساچوست در بوستون امریکا و دانشگاه علوم و تکنولوژی پوهانگ و سئول در کره جنوبی همکاری کردیم تا بتوانیم کار‌های اولیه ساخت این لنز بینایی را شروع کنیم.

    در این دوران بود که برای دفاع دکتری دوباره به کانادا برگشتم و بعد از آن برای دوره پست‌دکتری این بار به هاروارد رفتم و هم‌زمان با دوره فوق دکتری در هاروارد، در لابراتواری با نام Harvard-MIT Health Sciences and Technology مشغول به کار شدم که تلفیقی از محققان پزشکی هاروارد و محققان فنی MIT بود. در این لابراتوار چند پروژه را به صورت هم‌زمان شروع کردیم که یکی از آن‌ها چشم مصنوعی بود و بقیه پروژه‌ها مربوط به ایمپلنت‌هایی می‌شد که در همه آن‌ها از نور برای تشخیص و درمان استفاده می‌شد. در این زمان بود که از سوی دانشگاه‌های مطرح آمریکا نظیر MIT، هاروارد، ایلینوی و واشنگتن گرنت گرفتم تا ابزاری را طراحی کنم که لنز تماسی هوشمند نام داشت.

    لنز‌های تماسی معمولا به جای عینک یا برای زیبایی و تغییر رنگ چشم به کار می‌روند، اما من با اضافه کردن یک سری مدار‌های الکترونیک روی لنز‌های تماسی توانستم دو کار عمده را انجام دهم، یکی اینکه این لنز‌های هوشمند می‌توانند مقدار قند خون را از روی اشک کاربر اندازه‌گیری کنند. با این روش برخلاف روش سنتی اصلا دردناک نیست و نیازی به سوراخ کردن انگشت ندارد و به صورت منظم نمونه‌برداری را انجام می‌دهد تا اگر بیمار به نوعی یادش رفت، این کار را انجام دهد.

    دوم اینکه قابلیتی را به آن اضافه کردم تا زمانی که قند خون کاربر پایین یا بالا رفت، خود لنز میزان مورد نیاز انسولین را در چشم رها کند. در واقع برای این کار با استفاده از فناوری MEMS یا سیستم میکروالکترومکانیک یک سری میکروظرف‌هایی طراحی کردیم و آن‌ها را داخل لنز‌ها تعبیه کردیم تا در شرایط مورد نیاز یا برنامه‌ریزی قبلی میزان دارو را درون چشم رها کند.

    یکی دو سال بعد، شرکت سامسونگ گرنتی را برای توسعه این پروژه به من داد و به مدت یک سال به کره جنوبی رفتم و در آنجا یک پست‌دکتری دیگر گرفتم. برعکس اینکه تمرکزم در هاروارد روی بایواپتیک بود در کره جنوبی تمرکز تحقیقاتم روی نانومواد هوشمند پزشکی بود. در واقع در این دوره روی نانومواد هوشمند پزشکی و ساخت ابزار الکترونیک قابل انعطاف و زیست سازگار کار کردم. به این معنا که مواد ارگانیکی را طراحی کردم که ابزار الکترونیک را قابل انعطاف، قابل کشش، سازگار با بدن، سبک و شفاف می‌کند. ضمن این کار توانستم تمام تجربه‌ها و تحقیقاتم را در زمینه تصویربرداری از مغز و لنز تماسی هوشمند نانوموادی که در کره جنوبی ساخته بودم، ترکیب کنم و لنز تماسی بینایی‌بخش بسازم.

    احسان کامرانی – چشم مصنوعی با قابلیت بینایی

    آیا واقعا این لنز به افراد نابینا بینایی می‌دهد؟

    نابینایی انواع مختلفی دارد. این لنز به کم‌بینایان کمک می‌کند و بینایی نسبی را به آن‌ها می‌بخشد تا بتوانند بینایی خود را کامل کنند، اما در افرادی که کاملا نابینا هستند به نوع، ساختار چشم، مدت زمان و دلیل نابینایی آن‌ها بستگی دارد.

    گاهی چشم شخص کامل است و مشکلی ندارد، اما ارتباط بین مغز و چشم قطع شده است. این دستگاه می‌تواند ارتباط مجدد بین مغز و چشم را برقرار کند و بینایی را به شخص بازگرداند، اما نباید انتظار داشت کاربران چنین دستگاه‌هایی در مرحله اول از دید کاملی برخوردار باشند، بلکه آن‌ها دید محدود به دست می‌آورند.

    با این توضیحات آیا شما مخترع چشم مصنوعی با قابلیت بینایی هستید یا خیر؟

    خیر. نه من و نه هیچکس دیگر در حال حاضر چشم مصنوعی که بتواند همانند چشم طبیعی انسان هم ظاهر و هم بینایی داشته باشد اختراع نکرده است و اساسا این یک موضوع بسیار پیچیده است و زمان بسیار زیادی برای به نتیجه رسیدن این قبیل پروژه ها طلب میکند. اختراع اصلی بنده Remotely controllable lens device یا “لنز با قابلیت کنترل از راه دور” است که در بالاتر توضیحات لازم را ارائه نمودم. این لنز یک وسیله کمک بینایی است که به افراد کم بینا قابلیت دید محدود اعطا میکند و استفاده از تعبیر چشم مصنوعی با قابلیت بینایی برای این وسیله اشتباه است.

    منبع مطلب : mahaneye.com

    گفت‌و‌گوی اختصاصی نشریه دید برتر با پروفسور احسان کامرانی مخترع اولین چشم مصنوعی جهان

    دو ماهنامه دید برتر،تازه ترین اخبار و مقالات مربوط به سلامت چشم،اپتومتری،عینک سازی را در سایت ما بخوانید. همچنین می توانید در بانک اطلاعاتی ما عضو شوید و از امکانات آن بهره مند شوید.

    علمی-پژوهشی

    گفت‌و‌گوی اختصاصی نشریه دید برتر با پروفسور احسان کامرانی مخترع اولین چشم مصنوعی جهان

    گفت‌و‌گوی اختصاصی نشریه دید برتر با پروفسور احسان کامرانی مخترع اولین چشم مصنوعی جهان چندی پیش مطلبی بر روی سایت نشریه منتشر شد که از موفقیت یک جوان نخبه­ ی ایرانی در اجرای پروژه لنزهای هوشمند که کاربردهای مختلفی در درمان نابینایی، کم‌بینایی، تست قندخون در افراد دیابتی خواهد داشت خبر می­داد. پس از انتشار خبر، تماس­ ها و پیام ­های بسیاری از سوی خوانندگان و همراهان نشریه داشتیم که همگی خواستار اطلاعات بیشتری در این زمینه بودند. با توجه به حجم بالای تماس­ ها برآن شدیم تا گفت­وگویی اختصاصی با این مخترع ایرانی داشته باشیم. بالاخره پس از جستجو­ و تلاش بسیار توانستیم از طریق اسکایپ با آقای دکتر احسان کامرانی استاد دانشگاه هاروارد صحبت کنیم. لازم به ذکر است ایشان در مدت زمان گفت‌وگو، با شور و اشتیاق فراوان و کلامی سرشار از انرژی مثبت پاسخگوی پرسش­هایمان بودند که احساس بسیار مثبت و خوبی را برایمان داشت. در ادامه متن گفت­وگو را از نظر می­گذرانید.

    یکشنبه 18 فروردین 1398 0 s

    احسان کامرانی متولد شهر پلدختر شهرستانی در جنوب لرستان است. او پس از کسب مقام­ های استانی و کشوری در المپیادهای شیمی و ریاضی توانست کارشناسی مهندسی پزشکی خود را از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و کارشناسی ارشد خود را در مهندسی کنترل ابزار دقیق از دانشگاه تربیت مدرس تهران به پایان برساند.

    کامرانی فوق دکترای مهندسی بایو فوتونیک را از دانشگاه هاروارد آمریکا و فوق دکترای نانو مواد پزشکی(نانو بایو متریال) را از دانشگاه پوهانگ کره جنوبی دریافت کرد.

    او در حال حاضر مدرس و پژوهشگر دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه هاروارد است و در رشته مهندسی پزشکی به تدریس و پژوهش مشغول است.

    دکتر کامرانی به‌تازگی موفق به اجرای پروژه مهمی بر روی سیستم بینایی انسان شده است که می‌تواند تحول بزرگی را در علم پزشکی ایجاد کند.

    آقای دکتر در مورد فعالیت ­های علمی تان در دوران تحصیلات کارشناسی و کارشناسی ارشد توضیح بفرمایید؟

    من از دوره‌ی کارشناسی شروع به کار روی موضوع سیستم بینایی انسان کردم و در زمینه‌ی سیستم درک تصویر و نحوه پردازش تصاویر توسط انسان علاوه بر پروژه‌های درسی با کارشناسان و مراکز پژوهشی کار خود را آغاز کردم و خوشبختانه  توانستیم مقالاتی با موضوعات مدل‌سازی بینایی انسان و نحوه‌ی تصویرسازی در چشم انسان منتشر کنیم. در دوره‌ی کارشناسی ارشد روی جراحی و تشخیص پزشکی از راه دور را متمرکز شدم. همیشه مد نظر داشتم که پروژه‌ای که انجام می‌دهم یک محصول داشته باشد نه این‌که صرفاً مقاله‌ای منتشر و یا یک شبیه‌سازی انجام شود. در دوره‌ی کارشناسی ارشد در پروژه طراحی از راه دور با توجه به نتایج بسیار خوب تئوری که به‌دست آوردیم توانستیم نمونه عملی آن را هم طراحی کنیم و حدود 8-7 مقاله از همان طرح را به چاپ برسانیم. هدفم این بود که از کارهایی که انجام داده بودم یک خروجی خوب داشته باشم.

    توضیح کوتاهی در مورد فعالیت­های پژوهشی­ تان پیش از اجرای پروژه لنزهای هوشمند بفرمایید؟

    من با هزینه شخصی در کنفرانس‌های کشورهای مختلف شرکت می‌کردم، به طوری­که هر 3-2 ماه یک بار حداقل یک کنفرانس خارجی می‌رفتم. برای ادامه تحصیل به کانادا رفتم و روی یک تکنیک و ابزار جدید برای تصویربرداری از مغز انسان که یک تکنیک غیر‌تهاجمی است، کار کردیم و توانستیم ابزار آن را به صورت بسیار ریز در حد مایکرو‌متری طراحی کنیم تا با کمک آن فعالیت مغز را کنترل کنیم و حتی به صورت عکس یعنی بتوانیم روی فعالیت‌های مغز تأثیر بگذاریم.

    سپس برای دوره یک‌ساله بورسیه دانشگاه MIT  شدم و در آنجا روی سیستم‌های اپتیکی و به طور خاص بایواپتیک متمرکز شدم. پژوهش­هایی که انجام دادم با تمرکز بر این موضوع بود که چگونه می­توان از سیستم‌های اپتیکی و نوری در زمینه‌ی پزشکی برای تشخیص و برای درمان استفاده کرد.

    ایده­ ی اولیه این کار پژوهشی چه موقع شکل گرفت؟

    برای اولین بار در سال­ های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ با توجه به پیش زمینه‌ای که درباره­ ی بینایی انسان داشتم ایده‌ی جدیدی به ذهنم رسید و طرحی را ارائه کردم که برای بینایی بخشی استفاده می‌شد. در واقع این سیستم تلفیقی از تمام پژوهش ­های قبلی­ ام بود. یعنی تلفیقی بود از سیستم مدل‌سازی بینایی انسان که در دوره‌ی کارشناسی و سیستم ابزاری که در دوره‌‌‌ی کارشناسی ارشد طراحی کرده بودم و همچنین کاری که در مقطع دکترا با موضوع تصویربرداری از مغز و سیستم‌های تأثیر‌گذار روی مغز ساخته بودم. باید این مطلب را بگویم که حسگر‌های بسیار حساس به نور که اصطلاحاً به تک فوتون هم حساس هستند و کاربردهای مختلفی دارند، بیشتر در سیستم‌های تصویربرداری پزشکی و صنعتی استفاده می‌شوند؛ اما استفاده از آن‌ها در سیستم بینایی انسان همان توان را به سیستم آشکارساز می‌دهد که با توانایی سلول‌های شبکیه انسان که نور را با توان بسیار بالا و دقت خیلی بالایی شناسایی کنند، قابل قیاس می‌باشد. با تلفیق این‌ها و پیش زمینه‌ای که روی سیستم‌های اپتیکی به صورت عمومی داشتیم و همچنین تکنیک جدیدی که درباره­ ی تولید نور و نور‌بخشی توسط پروتئین‌های خاصی در بدن انسان انجام داده بودیم، به این نتیجه رسیدیم که این قابلیت را دارند که از خود نور گسیل کنند؛ برخلاف این که در مورد انسان تصور می­شد که فقط سلول‌های شبکیه قابلیت تبدیل نور به جریان الکتریکی و یا به قولی تحریک عصبی را دارند. اما با پژوهش‌هایی که انجام گرفت مشاهده کردیم که سایر سلول‌های بدن انسان نیز طبق شرایط خاصی این ویژگی را  دارند. مجموع این تفکرات علمی باعث شد که این ایده مطرح شود.

    در مورد گروه علمی  و  تیم اجرایی این پروژه توضیح بفرمایید؟

    انجام این پروژه بینایی بین رشته‌ای و چند رشته‌ای است و یک کار اساسی در مهندسی پزشکی به حساب می­آید. از همان ابتدا قرار شد گروهی را برای اجرای این پروژه انتخاب کنیم و یک گروه بین‌المللی شکل گرفت. کار در آمریکا آغاز شد و علاوه بر دانشگاه MIT، با پژوهشگران هاروارد، ایلینویز، جورجیاتک و بیمارستان‌های مختلف آنجا که برخی از آن‌ها از بزرگ‌ترین مراکزی هستند که در بحث اپتیک و بایواپتیک کار می‌کنند همکاری­مان را ادامه دادیم و آن را به کشورهای دیگر مثل کره نیز گسترش دادیم. هدف نهایی از زمان شروع پروژه، "ساختن یک سیستم بینایی بخشی" بود.

    پروژه اسمارت کانتکت لنز چه ویژگی­ هایی دارد ؟

    منبع مطلب : didebartarmag.ir

    میخواهید جواب یا ادامه مطلب را ببینید ؟
    مهدی 6 روز قبل
    4

    بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

    برای پاسخ کلیک کنید